22/01/2021
De jaren 1870 waren een decennium van opmerkelijke veranderingen in de damesmode. Terwijl de eerste helft van het decennium nog gedomineerd werd door de weelderige en vaak omvangrijke tournure (bustle), vond er rond 1876 een significante verschuiving plaats die het silhouet drastisch zou transformeren. De omvangrijke tournure maakte plaats voor een veel slankere, langgerekte en lichaam-omhelzende stijl die bekend zou worden als de 'Prinsessenlijn'. Deze elegante en verfijnde esthetiek, gepopulariseerd door Alexandra, de Prinses van Wales, markeerde een nieuw tijdperk in de victoriaanse mode en legde de basis voor een meer gestroomlijnde uitstraling die de natuurlijke vormen van het lichaam accentueerde, zij het met de nodige ondersteuning van onderkleding.

- De Opkomst van de Prinsessenlijn: Een Nieuwe Elegantie
- Dagelijkse en Avondkleding: Subtiele Verschillen
- Bovenkleding: Een Praktische Evolutie
- Vergelijkende Analyse: Voor en Na de Prinsessenlijn
- Veelgestelde Vragen over de Mode van de Late Jaren 1870
- Wat is de 'Prinsessenlijn' in de mode van de jaren 1870?
- Hoe beïnvloedde de Prinsessenlijn de corsetterie?
- Wat zijn 'combinaties' en waarom werden ze populair in de jaren 1870?
- Welke veranderingen vonden plaats in de bovenkleding van vrouwen in deze periode?
- Was er een verschil tussen dag- en avondkleding in de jaren 1870?
- Conclusie: Een Nieuwe Definitie van Vrouwelijke Vorm
De Opkomst van de Prinsessenlijn: Een Nieuwe Elegantie
De 'Prinsessenlijn' was revolutionair in zijn ontwerp. Kenmerkend was het ontbreken van een horizontale taillenaad. In plaats daarvan werd de jurk gevormd door lange, verticale plooien en coupenaden die een extreem slanke, lichaam-omhelzende look creëerden. Dit betekende een afscheid van de tweedelige constructie van een apart lijfje en rok, ten gunste van een geïntegreerd, doorlopend silhouet dat van schouder tot zoom liep. De nadruk lag op een gestroomlijnde voorkant en zijkanten, waarbij de stof soepel over de heupen viel. Het effect was van een ononderbroken lijn die het lichaam visueel verlengde en een gevoel van gratie en statigheid gaf. Dit was een bewuste keuze om de natuurlijke, zij het geïdealiseerde, vrouwelijke vorm te vieren, in tegenstelling tot de architectonische structuren van de eerdere tournurejurken.
Parallel aan de Prinsessenlijn verscheen het 'cuirass bodice' (kuraskorsetlijfje). Dit lijfje, vernoemd naar een borstplaat vanwege zijn strakke pasvorm, had evenmin een taillenaad en was verlengd om strak over de heupen te passen. Net als de Prinsessenlijn-jurken was het nauwsluitend rond de heupen en ontbeerde het een tournure. Het volume van de rok begon pas onder de heupen en soms zelfs pas onder de knieën, waardoor een vloeiende, zachte volheid ontstond die zich vaak uitstrekte in lange slepen. Deze slepen waren niet langer voorbehouden aan avondkleding, maar verschenen ook steeds vaker op dagjurken, wat bijdroeg aan de grandeur van het silhouet. De beweging van de stof was essentieel, en de manier waarop de stof vloeide en draperieën vormde, werd een belangrijk esthetisch element.
De Invloed op Corsetterie en Onderkleding
De verschuiving naar de slanke Prinsessenlijn had directe en ingrijpende gevolgen voor de onderkleding, met name de corsetterie. Om het nieuwe, figuur-omhelzende silhouet te bereiken, was strengere en meer gestructureerde corsetterie noodzakelijk. Korsetten werden langer en strekten zich uit over de heupen om het lichaam stevig in de modieuze slanke prinsessensilhouet te fixeren. Deze verlenging van het korset hielp niet alleen bij het creëren van de gewenste gladde lijn van de taille tot de heupen, maar bood ook de nodige ondersteuning voor de zwaardere stoffen en de lange slepen van de jurken.
Een belangrijke innovatie in deze periode was het proces van stoomgieten, dat het mogelijk maakte om korsetten te produceren die de vrouwelijke vorm veel krachtiger en nauwkeuriger konden vormen. Dit resulteerde in een ongekend niveau van pasvorm en ondersteuning, essentieel voor de strakke buitenkleding. De stoomgegoten korsetten boden een stevige basis die de taille insnoerde, de borst lifte en de heupen gladstreek, waardoor de perfecte basis werd gelegd voor de Prinsessenlijn-jurken. Het was een tijd waarin de technologie van de kledingproductie de esthetische eisen van de mode bijhield.
De strakke pasvorm van de nieuwe japonnen vereiste ook minder omvangrijke onderkleding. Vrouwen begonnen 'combinaties' te dragen, een enkel kledingstuk dat de chemise (onderhemd) en de drawers (onderbroek) met elkaar verbond. Hoewel combinaties al in de late jaren 1850 beschikbaar waren, werden ze pas in de jaren 1870 algemeen geaccepteerd en veel gekozen. Dit was een praktische innovatie die het aantal lagen verminderde en zorgde voor een gladdere lijn onder de strakke buitenkleding, wat bijdroeg aan het comfort en de esthetiek van het nieuwe silhouet.
Dagelijkse en Avondkleding: Subtiele Verschillen
Gedurende de jaren 1870 bleven jurken over het algemeen de negentiende-eeuwse gebruiken volgen met betrekking tot ochtend-, middag- en avondkleding. De belangrijkste verschillen lagen in de snit van de halslijn en de lengte van de mouwen. Ochtendjurken waren vaak hooggesloten en hadden lange mouwen, geschikt voor huishoudelijke taken en informele sociale interacties. Middagjurken, gedragen voor bezoeken, wandelingen of thee, konden iets meer gedecolleteerd zijn, met mouwen die tot de pols reikten of driekwart lengte hadden.
Avondjurken waren daarentegen veel meer onthullend, met lage halslijnen (vaak carré of hartvormig) en korte mouwen die de schouders en armen accentueerden. Het was niet ongebruikelijk om twee lijfjes voor één rok te hebben: een optie voor overdag en een voor 's avonds. Dit bood vrouwen de flexibiliteit om hun outfit aan te passen aan de gelegenheid zonder de hele jurk te hoeven verwisselen. De stofkeuze en versieringen waren ook van groot belang; dagjurken waren vaak gemaakt van praktischere stoffen zoals wol of katoen, terwijl avondjurken schitterden in zijde, satijn, fluweel en rijke borduursels.
Bovenkleding: Een Praktische Evolutie
De bovenkleding onderging in deze periode ook een significante verandering, voortgedreven door de nieuwe silhouetten. Waar in eerdere decennia sjaals en capes de meest modieuze keuzes waren, werden deze minder praktisch met de opkomst van de tournure en later de Prinsessenlijn. De gestructureerde vormen van de nieuwe jurken werden beter gediend door jassen en mantels. Deze bovenkledingstukken konden de lijnen van de jurk volgen of er juist een contrasterend element aan toevoegen, zonder de vorm te verstoren.

Sommige stijlen leenden zelfs elementen uit de herenmode, wat getuigde van een groeiende trend van functionele elegantie. De 'Chesterfield'-jas, met zijn kenmerkende fluwelen kraag, en de 'caped Ulster', een lange jas met een cape, werden modieuze keuzes voor vrouwen. Deze jassen boden niet alleen warmte en bescherming, maar droegen ook bij aan het algehele gestroomlijnde en enigszins androgene uiterlijk dat in deze periode in zwang kwam. Het was een bewijs van de invloed van de herenmode op de dameskleding en de zoektocht naar zowel stijl als bruikbaarheid.
Vergelijkende Analyse: Voor en Na de Prinsessenlijn
Om de transformatie in de mode van de jaren 1870 beter te begrijpen, is het nuttig om de periode vóór en ná de Prinsessenlijn te vergelijken. Hoewel de tournure in de eerste helft van het decennium nog prominent was, markeerde de Prinsessenlijn een duidelijke breuk met de vroegere nadruk op volume aan de achterzijde ten gunste van een algeheel slanker profiel.
| Kenmerk | Periode vóór 1876 (Algemeen) | Periode ná 1876 (Prinsessenlijn) |
|---|---|---|
| Silhouet | Nadruk op de achterkant met een prominente tournure/bustle. Bredere, meer gestructureerde rokken. | Slank, langgerekt, lichaam-omhelzend. Geen horizontale taillenaad, vloeiende lijnen. |
| Taillelijn | Vaak gedefinieerd door een aparte tailleband of lijfje dat eindigde bij de natuurlijke taille. | Natuurlijke taille, maar geïntegreerd in een doorlopende lijn zonder zichtbare naad. |
| Volume | Geconcentreerd aan de achterkant (bustle), soms met ruches en draperieën. | Vloeiend vanaf onder de heupen of knieën, vaak met lange slepen, minder geconcentreerd volume. |
| Corsetterie | Vormde de taille en bood ondersteuning voor het lijfje; kon minder lang zijn. | Strenger, langer over de heupen uitlopend, stoomgegoten voor een strakke, gladde lijn. |
| Onderkleding | Meerdere lagen onderrokken en specifieke tournure-ondersteuning. | Minder omvangrijk, introductie van 'combinaties' (chemise en drawers in één). |
| Bovenkleding | Sjaals, capes en kortere jasjes waren populair. | Langere jassen en mantels zoals de Chesterfield en de caped Ulster, vaak met herenmode-invloeden. |
Veelgestelde Vragen over de Mode van de Late Jaren 1870
Wat is de 'Prinsessenlijn' in de mode van de jaren 1870?
De 'Prinsessenlijn' verwijst naar een populair damesmodestil uit de late jaren 1870, gekenmerkt door een jurk zonder horizontale taillenaad. De jurk was gevormd door lange, verticale naden en plooien die een extreem slanke, lichaam-omhelzende en langgerekte silhouet creëerden, waarbij het volume van de rok pas onder de heupen of knieën begon.
Hoe beïnvloedde de Prinsessenlijn de corsetterie?
De Prinsessenlijn vereiste een strengere en langere vorm van corsetterie. Korsetten werden verlengd om over de heupen te passen en het lichaam strak te vormen in de gewenste slanke silhouet. De introductie van stoomgieten maakte het mogelijk om korsetten te produceren die de vrouwelijke vorm veel krachtiger en nauwkeuriger konden modelleren, essentieel voor de strakke pasvorm van de Prinsessenlijn-jurken.
Wat zijn 'combinaties' en waarom werden ze populair in de jaren 1870?
'Combinaties' waren een innovatief onderkledingstuk dat het onderhemd (chemise) en de onderbroek (drawers) in één enkel kledingstuk combineerde. Ze werden populair in de jaren 1870 omdat de strakke pasvorm van de Prinsessenlijn-jurken minder omvangrijke onderkleding vereiste. Combinaties verminderden het aantal lagen, zorgden voor een gladdere lijn onder de buitenkleding en boden meer comfort.
Welke veranderingen vonden plaats in de bovenkleding van vrouwen in deze periode?
De bovenkleding veranderde van sjaals en capes naar meer gestructureerde jassen en mantels. Dit kwam doordat de nieuwe, strakke silhouetten van de jurken beter pasten bij jassen die de lijnen van het lichaam volgden. Populaire stijlen waren de Chesterfield-jas, vaak met een fluwelen kraag, en de caped Ulster, een lange jas met een cape, die beide invloeden uit de herenmode vertoonden.
Was er een verschil tussen dag- en avondkleding in de jaren 1870?
Ja, er waren duidelijke verschillen tussen dag- en avondkleding, voornamelijk in de snit van de halslijn en de lengte van de mouwen. Dagjurken waren over het algemeen hooggesloten met lange mouwen, terwijl avondjurken lage halslijnen en korte mouwen hadden. Het was gebruikelijk om twee verschillende lijfjes te hebben voor één rok, één voor overdag en één voor 's avonds, om de outfit aan te passen aan de gelegenheid.
Conclusie: Een Nieuwe Definitie van Vrouwelijke Vorm
De Prinsessenlijn van de late jaren 1870 was meer dan alleen een modetrend; het was een herdefinitie van de vrouwelijke vorm en een weerspiegeling van de veranderende sociale en technologische landschappen. Het silhouet, slank en langgerekt, vierde een nieuwe vorm van elegantie die het lichaam omhelsde en accentueerde, zij het met de onzichtbare maar krachtige hulp van verfijnde korsetterie en praktische onderkleding. De overgang van de omvangrijke tournure naar de gestroomlijnde Prinsessenlijn toonde de dynamiek van de mode en haar constante evolutie, waarbij esthetiek, comfort en innovatie hand in hand gingen. Deze periode liet een blijvende erfenis achter in de geschiedenis van de kleding, en de invloed ervan is nog steeds zichtbaar in de structurele benadering van kledingontwerp die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Als je andere artikelen wilt lezen die lijken op De Elegante Prinsessenlijn van de Jaren 1870, kun je de categorie Mode bezoeken.
